ساعت سرخ میهن غمگین

ساعت سرخ میهن غمگین!...

هنوز هم...
خانه سیاه است!...

شباهنگام
نه!...
به روز اندر...
جدا سازند جان از تن...

اگر اندیشه این­سان­است روشن...
تو را گفتن نمی­آید...
تو را نابود خواهد "مرگ!..."
جهان تابوت خواهد "مرگ!..."
***
کنون گاه سپردن، جان بر دامان...
فرو بردن، تمام جام در پیمان...
و...
اندوه نبودن...
شاد بودن...
شراب ناب نوشیدن...
و از دیوار شهر شرم پرسیدن...
به پایان بردن است اینک...
***

چونان شب را به سرما دست ببریدم...
که آگه کس نشد از دست بی جان...
در جنون جهل نامردان...
سحرگاهش فراوان درد آید...
زمین بی دریغ را ایمان...
جهان نامراد را پیمان...

محمد هادی (حمید) کاویانی

***